Kryzys żywnościowy, oszustwa w łańcuchu dostaw żywności i nadzór nad nim cz.IV bezpieczeństwo żywności



M.Anderson: Prezentacja tego sprawozdania była bardzo dobra, ponieważ wskazała na najważniejsze aspekty tego zjawiska. Skandale, taki z jakim mieliśmy do czynienia w przypadku mięsa końskiego, nie mogą mieć więcej miejsca, trzeba bronić konsumenta i bezpieczeństwa żywności. Konsumenci muszą ufać, że to co jedzą jest tym co widzą. Potrzeba lepszej informacji dla obywateli. Bardzo dobrze, że Komisja jest aktywna, że działa prężnie ale należałoby wysunąć jakieś propozycje legislacyjne. Należy usprawnić ramy ustawodawcze. Trzeba stworzyć nową definicję oszustwa żywnościowego. Kary i sankcje powinny być w gestii państw członkowskich. Etykietowanie o pochodzeniu jest świetnym instrumentem.

S.Auconie: Etykietowanie wołowiny to bardzo ważna kwestia. To sprawozdanie jest bardzo ciekawe. Potrzeba większych kontroli i nakładania sankcji na oszustów żywnościowych. Potrzebne są ramy dla kontroli jakości. Trzeba pracować nad porozumieniem wszystkich członków branży również garmażerii. Nie wolno obniżać jakości produktu.

O.Rossi: Bardzo szeroki temat, który dotyczy wszystkich obywateli. Czy sprawozdanie zostanie rozszerzone o marnotrawstwo żywności. Brakuje kontroli transgraniczej.

R.Sommer: Należy skupić się na tym co już jest w obecnym ustawodawstwie a nie ciągle przyjmować nowe akty prawne a niestety i tak będzie dochodzić do oszustw, na przykład do fałszerstw etykiet. Najważniejszą kwestią jest to, iż powinno się wezwać państwa członkowskie do zharmonizowania kar.

Komisja Europejska: Komisja w pełni podziela stanowisko i obawy sprawozdawczyni. Od dawna obserwuje się wiele oszustw żywnościowych na różną skalę. Problem definicji oszustwa jest problemem prawnym. Nie ma w legislacji takiej definicji. Komisja zgadza się ze sprawozdawczynią na temat intencji i zysku. Komisja pracuje nad stworzeniem podstawy prawnej czyli definicji oszustwa. Kolejną sprawą jest współpraca w obszarze sądowym. Sankcje i kary są też bardzo ważnym obszarem. Jest to obszar, w którym państwa członkowskie są bardzo zazdrosne i nie życzą sobie wchodzenia w ich kompetencje, nie chcą „słyszeć” o ujednolicaniu kar i sankcji. Według Komisji kary i sankcje powinny nie tylko odstraszać ale także powinny odpowiadać wartości finansowej oszustwa po to aby była zachowana proporcja.